 |
|
| Olympische Spelen 2004 | |
Maandag 2 augustus 2004
“Heb je een waterpas ?” vraagt degene, die op mijn huis past, als ik 1 uur voor vertrek naar de sleutel kom brengen. Drie kwartier later hangt het mededelingenbord waterpas op zijn plaats. Als tegenprestatie wordt ik naar de trein gebracht. Gelukkig maar, want ik neem 30 kilo aan bagage mee, waarvan (volgens mijn weegschaal) 21 kilo in de rugzak. Omdat ik vroeg op Schiphol aankom en vroeg incheck, zie ik dat mijn rugzak als laatste aan boord gaat. Twee uur en 55 minuten later zet de piloot de kist netjes op Griekse bodem en komt mijn rugzak als eerste de bagageband op als de bagageband in beweging gezet wordt. Aangezien er geen metro op dit late uur rijdt, ben ik aangewezen op de luchthavenbus en taxi. Om 1.45 uur doe ik het licht vervolgens uit.
Dinsdag 3 augustus 2004.
Het is even wennen aan de Griekse rijstijl. Ik was door een aantal collega’s en buren al gewaarschuwd. Ze scheuren door rood licht, terwijl de andere auto’s allang groen licht hebben.
Athene doet wat ze belooft. Alle infrastructuur (nieuwe metrolijnen, trams en wegen) zijn inderdaad klaar voor de Olympische Spelen. Alle medewerkers van de camping weten inmiddels dat de Oranje-invasie vandaag in Nea Makri met mijn aankomst begint. Pablo vraagt of het een probleem is als ik een week tijdelijk op de eigenlijke camping verblijf, omdat een aantal voorzieningen nog niet klaar is. “No problem”, is mijn antwoord. Onder de witte en blauwe druiven, die hier al volop aanwezig zijn, bouw ik mijn tent op. Ik heb in ieder geval de hele dag schaduw, hoe de zon aan de hemel staat te branden. Nadat ik de omgeving heb verkend, wil ik eerst naar Schinias, waar de Olympische roeilocatie ligt. Ik wordt tegengehouden door een agent, die mijn accreditatiepas wil zien. Zonder pas kom ik er niet door. Op de terugweg probeer ik het tevergeefs opnieuw.
Na het boodschappen doen parkeer ik mijn auto in de schaduw. Vervolgens maakt een Griekse oudere dame vervolgens flink stampij, omdat ik mijn auto op HAAR parkeerplaats neergezet zou hebben. Met de vermoorde onschuld op zak rij ik de auto een blokje om. Haar stampij heeft inmiddels ook aandacht gekregen bij de diverse campinggasten en de medewerkers van de camping, die zich ook met het probleem gaan bemoeien. Ik versta geen woord Grieks, maar de bewuste mevrouw wordt toch wel even duidelijk gemaakt, dat dit geen stijl is. Aan het einde van deze episode komt mijn auto als winnaar uit de bus. D.w.z. ik heb op de tijdelijke overnachtingsplek mijn eigen parkeerplaats. Zo staat mijn auto ook volledig in de schaduw.
Als ik na het eten mijn laptop opstart, blijkt dat ik de batterij eerst moet gaan opladen. Het is geen probleem voor de eigenaar als eens in de twee dagen stroom getrokken wordt om dit dagboek te maken. Terwijl ik op deze dag terugkijk, wordt van bamboetakken –en –groen een volledig dak gemaakt, dat vanmiddag om 14.00 nog niet eens bestond. Het lijkt er op dat voor de Oranje-invasie een volledig overdekt terras gemaakt wordt. De ene aanhangwagen na de ander aanhangwagen wordt afgekoppeld. De vast campinggasten zijn inmiddels ook al op de hoogte, dat een Oranje-invasie op komst is. Het nieuws dat Marco van Basten de nieuwe bondscoach van het Nederlands Elftal is, is inmiddels bij de vaste campinggasten ook bekend.
Zonder te weten, is het inmiddels ook donker geworden, terwijl het pas 21.15 uur is. Ik ben direct gewend, dat de schemering hier maar kort is.
Woensdag 4 augustus 2004
Vandaag heb ik de omgeving verkend. Het parkeerterrein, dat voor de Olympische roeilocatie gemaakt is, ligt er verlaten bij als ik mijn auto parkeer. Andreas, de parkeerwachter, nodigt mij uit voor een kop ijs-koffie en (voor mij) tweede ontbijt. Drie kwartier lang praten we over koetjes en kalfjes. Hij zal voor mij gaan navragen hoe ik mijn accreditatie moet gaan ophalen en waar. Ik beloof hem om morgen (5 augustus, red.) terug te komen. Hierna rij ik naar Nea Makri, waar ik de auto achter de kerk in de schaduw zet. Ik bel tijdens mijn lunchpauze naar het organisatiecomitee, dat mij vertelt, dat ik naar Athene moet komen voor het ophalen van de accreditatiepas. Aldus geschiedde. Voor 4 Euro op en neer met de bus naar Athene ben ik een accreditatiepas en een Olympische kledingpakket rijker. Het kledingpakket bestaat uit 1 hoed, twee broeken, 3 sweaters, 1 jas, 3 paar sokken, 1 bidon en 1 heuptasje. Met deze mooie kleding in een tas vervolg ik mijn reis door Athene met de metro. Overal in de stad wordt nog volop gebouwd, verbouwd, opgebroken, opnieuw geasfalteeerd. Dit tot grote frustaties van vele Griekse automobilisten, die het al toeterend proberen op te lossen. Ik heb dan even een pauze en aanschouw deze mooie taferelen.
Aangezien ik van de moderne Griekse taal geen moer begrijp, wordt ik van het spreekwoordelijke kast naar de muur en weer terug gezonden als ik vraag welke bus naar Nea Makri rijdt. Gelukkig is er een Griekse schoonheid, die mij vertelt bij welke metrohalte ik moet uitstappen en daar de bus kan nemen. Eenmaal aangekomen, wordt ik geholpen door een Griek, die vloeiend Engels spreek. Aangezien hij ook naar Nea Makri moet, komt dat mooi uit. In het centrum van Nea Makri is de eindhalte. Ik heb de afgelopen paar dagen weer moeten wennen, dat men tussen 14.00 uur en 17.00 uur of 18.00 uur dicht is en dat men dan ’s-avonds tot 21.00 uur of 22.00 uur weer open is. Mede daardoor kan ik boodschappen doen. De grootste uitgave betrof 16 blikjes bier van Heineken, die hoofdsponsor bier is. Maar dan krijg je er wel een grote koeltas er bij, die in Nederland NIET verkrijgbaar is! Dus geniet ik na het boodschappen doen en bij het eten van een biertje.
Donderdag 5 augustus 2004
Zoals bij elke organisatie wel eens dingen gaan, zoals niet gepland is, is het bij mij de sokken, die in het Olympische kledingpakket zaten. Hoe bedoel je, vraagt u zich natuurlijk af. Men heeft gemeend 1 maat sokken aan iedereen te geven. Normaal heb ik maat 44/45, maar dit keer vermoed ik dat men gekozen heeft voor maat 42/43. Ze passen op zich wel, maar zitten wel krap. Ik moet het beste er dan maar van maken. De rest van de Olympische kleding zit als gegoten.
Na het ontbijt ga ik eerst boodschappen doen in Nea Makri zelf. Onderweg wordt ik in het Engels aangesproken met de vraag waar het Internetcafé van Nea Makri is. Gelet op het accent antwoord ik spontaan in het Nederlands. “Hollanders kom je overal ook tegen.Oranjkleur en twee fietsers, dat kunnen alleen maar Hollanders zijn.”, is mijn antwoord.
De twee fietsende Nederlanders verwachten totaal niet dat ze een Nederlands antwoord krijgen. Ik leg uit, dat ik het perscentrum van de Olympische roeilocatie in Schinias als vrijwilliger ga werken. Vervolgens wordt het hemd van mijn lijf gevraagd. Zelfs wordt gevraagd of ik degene ben, die voor Wereldomroep geïnterviewd ben die als vrijwilliger aan de slag is bij de afdeling communicatie. Dat is niet het geval. Zelf zijn de twee fietsers (man en vrouw) helemaal uit Nederland naar Athene komen fietsen om de eerste week van de Olympische Spelen te zien. Ze wilden al langer een lange fietstocht maken, maar ze hadden geen doel. De Olympische Spelen in Athene werd hun doel. Ze hebben al 3300 kilometer in de benen en zijn in maar 53 dagen via de lange route naar Griekenland gekomen. Via Pelepenessos en Italië wordt de terugreis aanvaard. Hun fietstocht is te volgen via de website: http://home.hccnet/ajg.weenink
Nadat ik vervolgens mijn boodschappen gedaan heb, ga ik een nieuwe poging wagen om naar de Olympische roeilocatie te komen. Ondanks een accreditatiepas kom ik weer niet door het eerste controlepunt, omdat mijn auto de benodigde stickers niet heeft om door te mogen rijden. Met een tevergeefs protest besluit ik maar terug te gaan naar de camping voor de lunch.
Ik vind het stil op straat als ik na mijn lunch een nieuwe poging onderneem voor het huren van de fiets. Logisch, omdat de Grieken een siësta houden. Gelukkig slaag ik in 1 keer. De eigenaar gaat zelfs nog in prijs omlaag, als hij hoort, waar ik vandaan kom. Op de vraag waar een Internetcafé is, wijst hij naar de overkant van de straat. In een uur tijd heb ik de eerste drie delen doorgezonden aan deze website.
Teruggekomen op camping passeer ik de auto, dat het uiterlijk nog heeft van het eerste model Volkswagen Golf, waarmee op dat moment de grote vuilniscontainers voorgetrokken worden. De gehele voorkant ligt in barrels, de versnellingsbak klinkt als een ouderwetse koffiemolen, waarin 30 jaar oude koffiebonen gemalen worden. Maar is wel zeer effectief en handig als je een dergelijke auto hebt, die nergens anders meer voor functioneert dan alleen maar rondrijden op het campingterrein, dat, naar ik schat, twee voetbalvelden groot is.
Ik mag van de eigenaar nog niet op de tijdelijke camping, omdat de stroomvoor-ziening en de tijdelijke hekken nog niet klaar zijn. De Oranjecampinggasten kunnen gebruik maken van veel extra toiletten, omdat er naast de tijdelijke camping op een verhoging 14 chemische toiletten staan. Stiekem ben ik op het gemaaide gedeelte al gaan kijken. Het gras is inderdaad gemaaid, zoals beloofd was door de eigenaar, maar er ligt alleen maar nog een substantie van klei en zand. Bij de eerste beste regenbui zal dit gedeelte veranderen in 1 grote modderpoel, waarbij zwaar materiaal ingezet moet worden als er auto’s zouden staan, die vaststaan in de modder. Een partij modderworstelen roep ik dan spontaan uit tot een Olympische sport. Ik ben benieuwd welke oplossing daarvoor gevonden is.
De campingwinkel is van alles voorzien. Alles is er goedkoop. Ik koop daarom de koffie in grootverpakking. Om na 25 schepjes koffie weer koffie te moeten kopen, zag ik even niet zitten. Ik ben blij dat ik alles aan kookgerei meegenomen heb, want ik gebruik alles wel tenminste 1 keer op een dag. De eerste was hangt inmiddels te drogen aan een extra scheerlijn, die nu als waslijn fungeert. Als het weer zo blijft is het zo droog.
Morgen (6 augustus, red.) ga ik een nieuwe poging ondernemen om te kijken of ik naar de Olympische roeilocatie kan gaan. Vandaag hing ik bij de organisatie al tien minuten in de wacht, maar het levert mij wel weer 10 gratis belminuten in Nederland op. Elk nadeel heeft zijn voordeel.
Vrijdag 6 augustus 2004
Na het ontbijt klim ik weer eens in mijn mobiele telefoon. Na 45 minuten bellen, wachten en opschrijven van 3 mobiele telefoonnummers is het bij het vierde mobiele nummer raak. In 10 minuten tijd heeft de mediadirecteur van het perscentrum mij precies uitgelegd hoe ik moet rijden. In eerste instantie rij ik de lange route, die mij langs schilderachtige mooie Griekse vrijstaande huizen voert. Éénmaal aangekomen bij de roeibaan rij ik de andere kortere weg 1 keer heen en terug om te kijken hoeveel kilometer het heen en terug is. Mijn kilometerteller geeft bij terugkomst bij de roeibaan 22 kilometer aan. Ik parkeer mijn auto op 200 meter van de roeibaan.
De veiligheidsmaatregelen zijn zeer streng. Alles en iedereen wordt uitgebreid gecontroleerd. Zelfs de bus met roeiers moet er aan geloven. Zelfs op het dak van de bus wordt er geïnspecteerd. Vrij vlot verloopt mijn controle, waarna ik kennis maak met mijn collega’s, die reeds aan het werk zijn. Ik krijg een rondleiding, waarbij precies uitgelegd wordt waar ik wel en niet mag komen. Ik mag zelf ook onbevoegden vriendelijk verzoeken het terrein te gaan verlaten. Om 12.45 uur gaat de hele groep, dus ik ook, lunchen. De lunch is gratis voor alle medewerkers. Verder kan ik de gehele dag uit de koelkast drinken en eten pakken, zo wordt mij verzekerd.
Met die mededeling op zak verlaat ik voor het eerst de roeibaan als vrijwilliger, die zijn vakantie spendeert aan het werken bij de Olympische Spelen.
Zaterdag 7 augustus 2004
Mijn eerste werkdag in het perscentrum zit er op. Wat is er vandaag gebeurd?
Door een wegafsluiting kom ik een kwartier later aan, dan de bedoeling is. Ik meld mij in het gedeelte waar het Olympische Netwerk zich bevindt. Er werken zeven beroepskrachten en 1 vrijwilliger. Die ene vrijwilliger ben ik. Mijn werkzaamheden bestaan uit het voeden van het netwerk via het maken van korte wedstrijdverslagen. Het maken van een wedstrijdverslag moet in maximaal twintig minuten op het netwerk staan. Ik verzorg het Engelstalige gedeelte. Mijn college vertaalt het dan naar het Grieks.
Om alvast in de stemming te komen, waarbij de tijdslimiet van 20 minuten nog niet geldt (omdat ik nog niet alles weet waar ik wat moet vinden), moet ik een fictief wedstrijdverslag maken van de A-finale van de vrouwendubbel twee.
Ik laat de favoriet, Nieuw Zeeland, direct al sneuvelen, door de boot twee keer een valse start te laten maken, waardoor ze direct gediskwalificeerd worden. Duitsland wordt vervolgens 1e. Er volgt een foto-finish voor plaats twee en drie. Australië wordt tweede en ik laat Frankrijk, Rusland en Engeland derde worden. Derde worden ? Ja, dat kan als je met drie boten tegelijkertijd als 3e over finish gaat.
Vandaag blijkt weer, dat ik alweer bij de verkeerde ingang naar binnen gekomen ben. Maar als ik niet te horen krijg waar ik naar binnen moet, dan weet ik dus ook niet dat ik elke dag mij aan- en mag of moet afmelden. Dus meld ik mij alsnog tussen de middag aan en krijg mijn etensbonnen voor de dag. Het eten is goed en aan drinken (water, cola en ijsthee) is geen gebrek. Het advies krijg ik nogmaals om veel te drinken.
Terwijl ik lunch, hoor ik een vreemd geluid dat vanaf het dak komt. Is het regen ? Ja, het is inderdaad regen. De hoeveelheid is te verwaarlozen, maar toch is er een regenbui. Vannacht schijnt het ook geregend te hebben, maar daar ben ik volledig door heen geslapen.
Na de lunch krijg ik nog een “Grand Tour”, waarbij ik alle tijdelijke voorzieningen te zien krijg, waar ik tijdens de Spelen ook mag komen.
Tot slot wordt ik administratief alsnog op de lijst gezet van de mensen, die dagelijks de roeilocatie bezoeken en krijg ook te horen dat ik waarschijnlijk maandag een vrije dag heb. Logisch, die dag is het een open dag op alle Olympische lokaties voor de media.
Zondag 8 augustus 2004
Tegen negen uur kom ik het terrein oplopen. Ik wordt direct aan het werk gezet, omdat wij allemaal aan de hand van de uitslagen van de laatste wereldbekerwedstrijd de hoogtepunten fictief op papier moeten zetten. Van een tijdsmeting is helemaal geen sprake. Mijn eerste stukje tekst is op de goede weg, echter ontbreken een aantal dingen. Het volgende verslag gaat al een stuk beter. Wanneer de verslagen tijdens de Spelen gemaakt worden, worden ze eerst 1 keer vluchtig doorgelezen. Daarna wordt alles ingevoerd. Uiteindelijk plaatst het hoofdperscentrum de uiteindelijk tekst, die ook grammaticaal loopt zoals het moet lopen.
Tegen twaalf uur komt Steven Redgrave, winnaar van vijf gouden medailles, binnen en ik wordt aan hem voorgesteld door de mediadirecteur van de roeibaan. Een half uur later mogen wij voor het Olympische Netwerk vragen aan hem stellen. Bij het ter perse gaan van dit dagboekverslag stond het interview nog niet op het Olympisch Netwerk.
Na mijn lunch kom ik terug in het perscentrum, waar al een bijeenkomst aan de gang is van mijn collega’s. Snel wordt ik bijgepraat en weet wat er morgen en de komende week gaat gebeuren.
Daarna is het werken al weer afgelopen en mag ik richting camping.
Maandag 9 augustus 2004
Vandaag is mijn eerste vrije dag. Ik hoef vandaag niet naar het perscentrum toe om te komen werken, omdat het een open dag voor de media is. Ik heb gisteren expliciet gevraagd of ik zou moeten komen. “If you don’t want to come, that’s oke.”, aldus Samantha Allen, die één van de vijf medewerkers van de Olympisch Netwerk Services op de loonlijst van het organisatiecomité staat.
Voor acht uur ben ik er al weer uit. Na een uitgereikt ontbijt kom ik op weg naar de uitgang van de camping de twee Belgen tegen, die ik twee dagen geleden ’s-avonds in Ramnous bij Jannis, de vliegende ober heb ontmoet. Ook zij moesten naar een nieuwe overnachtingsplaats gaan kijken, omdat hun camping de maximumprijzen nog niet wist om te mogen berekenen voor het verblijf tijdens de Olympische Spelen. Een goede vriend, waarmee ik op dat moment zat te eten, gaf aan, dat het mogelijk zou moeten zijn om op de camping in Nea Makri te staan. Een andere camping ging in de periode van de Spelen de prijzen plotseling ook verhogen naar 50 Euro per nacht.
Aan de temperatuur merk ik, als ik naar de bushalte loop, dat het vandaag een warme dag zal worden. Ik hoef maar 10 minuten te wachten en de bus naar Athene stopt al voor de halte, waar ik in stap. De kaartjesverkoper is blijkbaar om 10.15 uur nog niet helemaal zijn ochtendhumeur kwijt als ik hem 20 Euro geef. Het Griekse kleingeld heb ik wel, maar dat geef ik niet. Ik heb een collega beloofd het Griekse kleingeld in tweevoud sparen en mee te nemen naar Nederland. Nu maar hopen dat de metaaldetectoren niet al te gevoelig staan afgesteld. Veertig minuten later sta ik in Athene.
Het is opvallend rustig in de straten waar geen doorgaand verkeer is en dat 4 dagen voor de opening. Wel is men overal, zoals ik reeds eerder vertelde in eerder dagboekdeel, nog steeds bezig met het in orde brengen van allerlei voorzieningen. Zo is de grote noordelijke busterminal, van waar meerdere Olympische buslijnen vertrekken, nog steeds niet klaar. Het zal, denk ik, met hangen en wurgen worden, dat een aantal belangrijke voorzieningen op het aller, aller, allerlaatste moment klaar zijn en bij wijze van spreke de voetgangers nog hun voetstappen kunnen vereeuwigen in het opdrogende cement.
Bij warmte heb ik geleerd langzaam te lopen en veel te drinken. In een kleine smalle straat nuttig ik de lunch. De thermometer in het winkeltje geeft 27 C aan. Dus zal het buiten wel een graad of 5 tot 6 warmer zijn. Na drie kwartier besluit ik om langs de Akropolis te gaan lopen. Ik heb geen zin om in de warmte helemaal naar boven te gaan lopen en tegen een matige smog te gaan kijken. De restanten rondom de Akropolis zijn indrukwekkend en mooi. Tegenover de ingang van het gebied van de Akropolis maak ik een tweede stop. Om 14.45 uur vindt ik het welletjes en besluit om naar huis te gaan. Door de warmte heb ik een black-out en stap in de verkeerde richting in de goede metro. Bij het volgende metrostation is het een kwestie van overstappen. Een kwartier later zit ik al in de bus naar Nea Makri toe en drie kwartier later stap ik uit bij het centrum.
Gelukkig is de camping dichtbij. Bij het avondeten steek de wind op en mini-mini-mini-windhoosje is het gevolg. Het gasstelletje wordt om vergeblazen. Gelukkig zat er in het pannetje, wat er op stond, alleen nog maar water in, dat gekookt moest worden voor een beker koffie. De tijdelijke camping heeft sinds twee dagen een uitbreiding van 100 %, omdat er toen 1 tent bijgekomen is. Morgen, woensdag en donderdag komen er weer tenten bij. De electriciteit op het veld werkt inmiddels ook. Er zijn maar liefst 24 stopcontacten aangebracht, waarmee iedereen zijn laptop en vooral mobiele telefoon zal gaan opladen.
Dinsdag 10 augustus 2004
Verroest ! 07.55 uur geeft mijn wekkertje aan. Als de bliksem schiet ik in de kleren en binnen tien minuten ben ik weg op naar de roeibaan. Om 18 minuten over 8 zet ik de auto naast het hotel neer, waar de Italiaanse en Nederlandse roei-equipe logeren. Ik hoor Nederlandse stemmen en enigszins verbaasd wordt er ‘Goedemorgen, wat doe jij hier al’ gevraagd als ik over het muurtje “goedemorgen, heren en dame” zeg tegen een aantal Nederlandse roeiers en 1 coach.
Na de gebruikelijke veiligheidscontrole, die voor alles en iedereen geldt, zit ik voor negenen al achter de computer. Blijkbaar hoef ik niets te doen, omdat er geen werk voor mij klaar ligt. “Look outside if you can do something” is het advies. Dat laat ik mij geen tweede keer zeggen en ga mijn digitale camera naar buiten. Al fotograferend zie ik een oranje kleur om de hoek komen. Nog meer oranje ? De complete Nederlandse roeiploeg komt voor het eerst vandaag naar de baan toe. Al plaatjes schietend wens ik iedereen goedemorgen toe, dat spontaan uit in een gesprek met één van de mensen, die in de begeleidingsploeg zitten. Het hemd van mijn lijf wordt weer gevraagd over het hoe en waarom bij deze Spelen.
Éénmaal terug in het perscentrum wordt ik door de directeur fotografie benaderd met het verzoek vooral tijdens de Spelen zelf niet te gaan en staan fotograferen op die plekken, waar de persfotografen veel geld voor hebben moeten betalen om juist tijdens de Spelen op die plek te mogen fotograferen. Aan dat verzoek zou ik toch al toch hebben voldaan, omdat tijdens de Spelen zelf er nauwelijks tijd is om te fotograferen vanwege mijn werk.
Aan het einde van de middag zet ik de gemaakte foto’s over op de laptop. Dat wekt bij meer mensen interesse en men vindt dat ik mooie foto’s gemaakt heb. Om 16.00 uur is het echt het einde van mijn werkdag, omdat het perscentrum zelf ook om 16.00 uur sluit. Een kwartier later check ik uit en informeer terloops of ik mijn drie overgebleven toegangskaarten terug kan geven en het geld terug kan krijgen. Het antwoord krijg ik morgen.
Woensdag 11 augustus 2004
Gisterenavond is er een toename geweest van 33,33 % t.o.v. een dag eerder voor wat betref het aantal Oranje supporters. Er staat nu een caravan op de tijdelijk camping. Aangezien ik om 06.30 uur de slaap niet meer kan vatten, besluit ik maar op te staan. De zon schijnt prachtig op het nog lege terrein, waar nu twee tenten en 1 caravan staan. Ik maak een paar foto’s. Om 07.15 uur wordt mijn interesse en dat van andere campinggasten gewekt door een heleboel lawaai op de doorgaande weg. Ik wist dat de Olympische vlam vandaag langs zou komen, maar zo vroeg ook weer niet. Snel pak ik mijn camera en loop naar de uitgang aan de voorzijde van de camping. Op het moment dat ik op straat kom, zie ik honderd meter verderop de Olympische karavaan voorbij trekken. Een kwartier later ben ik uiteindelijk twee goede foto’s rijker, waar de Olympische vlam op staat.
Ik loop vlug terug naar de camping, waar ik de rest van de spullen in de auto leg en mij snel naar de roeibaan per auto voortbeweeg. De eerste uur is het eigenlijk duimen draaien, totdat mijn technische kennis van kopieerapparaten bij mijn werkgever plotseling goed van pas komt. Binnen twee minuten weet ik waar het probleem zit en het apparaat draait na vier minuten weer op volle toeren. Af en toe is het de bak met de kopieën leeghalen en het apparaat spuugt de volgende sets papieren er uit. Met een te zwakke nietmachine moeten dan vervolgens 20 sets in elkaar gezet worden. Pas bij de 15e set komt een betere nietmachine.
Op weg om een paar foto’s te maken van een aantal roeiers wordt ik door een mevrouw aangesproken met de vraag of ik een atleet wil zijn bij de medailleceremonie. Een atleet zijn? Once in a lifetime denk ik direct en moet direct, met het fototoestel nog in de hand, meelopen de medailleceremonie, die op dat moment nagebootst wordt. Met knikkende knieëen staat ik op het officiële erepodium. Aangezien er te wenig vrijwilligers zijn, mag ik op alle drie plaatsen staan: brons, zilver en goud. Emilios, de directeur fotografie, speelt de rol van de uitreiker van de medailles. In het luchtledige worden zogenaamd de medailles uitgereikt. Ik moet de rol 12 keer spelen, omdat het de uitreiking van de medailles is aan vier roeiers per ploeg.
Na de medailleuitreiking zie ik dat er Nederlandse roeiers op de tribune zitten, die het allemaal hebben vastgelegd met de digitale camera. Ik geef onmiddellijk mijn perskaartje met het verzoek om de foto’s door te E-mailen. “Dat wordt wel ergens volgende week” zegt de maker van de foto’s.
Na de lunch worden de korte interviews geoefend. Ik heb nog een aantal dingen bij te leren, zo blijkt als de oefening doorgesproken wordt. Gelukkig zijn er nog een aantal dagen om te “droog te leren zwemmen” te gaan, omdat de korte interviews pas zaterdag gaan pas gaan. Ik krijg een aantal handige tips mee.
Ondertussen ben ik sinds vandaag weer heel even een bekende Nederlander, omdat ik drie weken geleden een interview gegeven heb aan het Algemeen Dagblad, waarin de deelname aan de Spelen wordt belicht.
Over een half uur sluit het perscentrum, dus eindigt mijn werkdag ook weer.
Donderdag 12 augustus 2004
Bij het ontbijt wordt de camping weer uitgebreid met een aantal Nederlanders, die om 06.00 uur vanochtend aangekomen zijn. Gewapend met rugzakken en koffers wordt er kennisgemaakt. `Je stond gisteren in het Algemeen Dagblad. Het was een mooi artikel om te lezen.` Nadat iedereen bij de caravan zit, ga ik er van tussen en rij naar het centrum van Nea Makri. In de stad was geen AD van gisteren te krijgen. Op de terugweg naar de auto wordt ik door een Fransman aangesproken met de vraag of ik weet wanneer de Olympische bus rijdt. De Fransman moet om 09.00 uur op de roeibaan zijn `Rij maar met mij mee.` Gelet op het tijdstip wordt het een race tegen de klok, gelet op het tijdstip van 8.20 uur. Gelukkig zit alles mee en om 09.00 uur is hij op zijn werkplek.
Vandaag is voor mij een rustige dag. Mijn kennis over kopieerapparaten moet deze dag meerdere keren volledig uit de kast getrokken worden. De reden is, dat men niet weet hoe ze een set in 20-voud dubbelzijdig moet kopiëeren of dat er papier vast zit in het apparaat. Op deze manier vliegt de tijd wel snel voorbij.
’s-Middags mogen de roeiers en roeisters niet trainen, omdat dan alle TV-verbindingen langs het en op het water getest moeten worden. Verder moeten er nog 40 foto’s gemaakt worden van allerlei voorzieningen, maar zo verwacht de verantwoordelijke persoon, dat dat vandaag niet meer gaat lukken. De roeiers en roeisters maken namelijk onderdeel uit van deze 40 foto’s. Naar verwachting is dat allemaal pas morgenmiddag klaar, terwijl morgenavond alde de officiële opening door de FISA.
Verder wachten veel journalisten op de loting, die officieel om 14.30 uur vrijgegeven wordt. Ook wordt mijn collega´s en ik al dagen bestookt met de vraag, waar de telefoonkaarten blijven voor de internetverbinding voor de laptops. Als alles zou moeten werken, dan zou vandaag de verkoop van de telefoonkaarten gestart worden.
Ruim drie kwartier later dan gepland wordt de loting vrijgegeven en als bijen op een honingraat komen de journalisten naar de kast toe waar de loting afgehaald kan worden.
De loting pakt niet gunstig uit voor de Nederlanders. Veel Nederlanders zijn in zware wedstrijden ingedeeld en zijn aangewezen op de herkansingswedstrijden om de halve finale of finale te bereiken.
Vrijdag 13 augustus 2004
Vandaag is de opening van de Spelen. De Oranjecamping is aanleiding voor het 8-uur NOS-journaal aanleiding om op bezoek te komen. De uitzending is, gelet op het roeien, 1 dag later. Het bestickeren van de kast, waar alle uitslagen en lotingen en mededelingen komen te liggen, is allemaal voor niets geweest, omdat aan mij een verkeerde kastindeling gegeven was. Verder moest handmatig 200 startlijsten gemaakt worden, die ‘s-middag klaar moesten liggen voor de media. Met man en vrouwenpower is het uiteindelijk allemaal gelukt. Bij terugkomst op de camping wordt ik tot assistant-campinghouder gebombardeerd als er veel Nederlanders tegelijkertijd op de camping aankomen. Verder slapen 40 Franse middelbare scholieren op de stoffige grond in de open lucht 1 nacht.
Zaterdag 14 augustus 2004
Om 05.15 uur, het tijdstip dat sommige collega’s daadwerkelijk gebruiken om dagelijks om te staan, gaat mijn wekker. Mijn biologische klok is er al op ingesteld. Het gesnurk op de camping van een aantal mensen is goed hoorbaar als ik in mijn auto de spullen zet.
Een half uur later rijdt mijn stalen ros op vier wielen het terrein af. Gelukkig werkt de slagboom als ik al 15 meter voor de slagboom richting uitgang rij. Een verdwaalde zwerfhond, die je in deze omgeving toch nog tegenkomt ondanks een grote opruiming door de Griekse regering.
De meeste collega’s arriveren tegelijkertijd. Iedereen krijgt taken toegewezen. De eerste twee uur mag ik nog 50 startlijsten maken. De nietmachine werkt regelmatig niet en dus wordt al snel overgestapt naar de ouderwetse paperclip, die ook weer nergens te vinden en te krijgen is.
Na de eerste wedstrijd, waarin de Nederlandse skiffeuze Femke Dekker derde wordt, en de drie opvolgende wedstrijden, die ik op het TV scherm zie, wordt ik naar buiten gestuurd om korte uitspraken te gaan noteren als de roeiers en roeisters door de andere journalisten naar de kant gevraagd worden. Ibrahim Githaiga en zijn Nederlandse assistant-coach, Jasper Smink krijgen echter de meeste media aandacht, omdat het de eerste Keniaanse roeier ooit is, die aan de Olympische Spelen heeft meegedaan. NOS-sport besteedt er ruimschoots aandacht aan door beide te interviewen. “Hij heeft geroeid voor wat hij waard was.”, zo verklaart Jasper Smink direct na afloop van de wedstrijd bij het arriveren bij het vlot. “We gaan nu zo goed mogelijk voorbereiden op de herkansingen. Ik vond het belangrijk dat hij bij de opening van de Spelen aanwezig was. Het is echter geen goede voorbereiding op deze wedstrijd geweest.”, vervolgt Jasper.
Op een persconferentie werd ‘s-middags bekend gemaakt, dat de tijd tussen elke wedstrijd niet 10 minuten maar 7 minuten zal zijn. Verwacht wordt dat om 08.30 uur (Griekse tijd) gestart zal worden met een windsnelheid van 4 m/s en om 12.00 uur zal de windsnelheid zijn toegenomen tot 7 m/s.
Door deze wijziging zullen de negentien wedstrijden ongeveer 1 uur eerder klaar zijn dan oorspronkelijk gepland was. Verder wordt na de teammanagersbijeenkomst van morgen (15-8) definitief bekend gemaakt of er maandag geroeid zal worden. Voor maandag is regen, onweer en een windsnelheid van 15 m/s op de roeibaan voorspeld.
Mochten de wedstrijden van maandag inderdaad niet doorgaan, dan zullen de herkansingen van maandag doorgeschoven worden naar de dinsdag. De verwacht windkracht op dinsdag kan eventueel roet in het wedstrijdschema gooien. Voor de rest van de week zal het weer beter worden.
Aan het einde van de middag is het in elkaar zetten van 200 mediastartlijsten hetzelfde liedjes als gisteren.
Zondag 15 augustus 2004
Gisteren kwamen weer een aantal Nederlanders naar de camping om te komen overnachten. Het varieerde tussen 16.00 uur en 00.30 uur, dat ze kwamen. Rondom de boom waar ik nu sta, is het inmiddels helemaal volgebouwd met tenten. Echter een aantal studentikoze mensen dachten vannacht de lolbroek te kunnen uithangen door bier te gaan drinken en gaan praten.
Daar gaat een stokje voor worden gestoken. Er wordt door de organisatie van de camping een officiële waarschuwing uitgedeeld op strafe dat bij herhaardelijk overtreden van de regel, dat er geen bier gedronken mag worden op het terrein zelf, men van de camping verwijderd zal gaan worden.
Bij het krieken van de dag komen zelf mensen terug, die tot diep in de nacht hebben doorgefeest in het Heineken Holland Huis, dat vlak bij de Akropolis gelegen is. Op vertoon van je Nederlandse paspoort mag je naar binnen toe. De taxibranche verdient er in ieder geval voldoende mee, omdat de laatste bus naar de camping om 22.30 uur gaat.
Vandaag zijn 4 Nederlandse ploegen in aktie gekomen. De lichte dames twee gaat door naar de herkansingswedstrijd, de lichte mannen vier eindigt bij de eerste drie en gaat direct door naar de halve finale, de dames acht doet waarvoor het gekomen is en plaats zich als eerste Nederlandse boot voor de A-finale.
Doordat een plank verkeerd ligt, struikel ik en loop twee schaafwonden op. Met schaafwonden haal ik vijf minuten later de vrouwenacht binnen bij het vlot. Interviews worden pas na de nabespreking gehouden, zo wordt mij verzocht.
Vanwege de schaafwonden mag ik voor het eerst (en hopelijk voor het laatst) naar de EHBO, dat gevestigd is op het atletenterrein. Het blijft bij het schoonmaken van de wonden door twee EHBO’ers. Vervolgens wordt er een Griekse arts bijgehaald, die constateert, dat niets gebroken is.
Ondertussen kan de Nederlandse heren 8 niet op tegen het Amerikaanse roeigeweld en moet zich via de herkansingswedstrijd alsnog plaatsen voor de volgende wedstrijd. Ik keer terug naar het perscentrum en ga weer aan het werk.
Het is wachten, wachten en nog eens wachten wanneer een Nederlandse roeier of roeister zich buiten de poort gaat begeven voor een interview met de Nederlandse pers. Uit hoofde van mijn functie is het zeer gemakkelijk om mee te schrijven en te horen hoe men de wedstrijd ervaren heeft.
Bij de persconferentie wordt bekend gemaakt, dat er morgen (maandag 16 augustus, red) in verband met het weer niet geroeid kan worden. Alle wedstrijden van de maandag worden doorgeschoven naar de dinsdag. Ook maak ik kennis met de verslaggevers van de diverse kranten, die ik nog niet eerder ontmoet had. De verslaggever voor o.a. het Utrechts Nieuwsblad wil nog een artikel schrijven over de vrijwilligers van de Spelen en de Oranjecamping in Nea Makri.
Mijn werk zit er weer op en ik mag morgen heerlijk uitslapen in de regen.
Maandag 16 augustus 2004
Vannacht was bleef het rustig met de nachtbrakers, die tot diep in de nacht hadden doorgefeest in het Holland Huis. De reden is dat de wind een flinke temperatuursdaling geeft en het te fris is om buiten te blijven.
Het stevig doorfeesten in het Holland Huis heeft inmiddels ruimschoots de media al gehaald.
Ik maak van de gelegenheid gebruik om naar het strand te gaan om een aantal foto’s maken.
Omdat ik met apparatuur (laptop en digicamera) geen zin om 200 meter extra te gaan lopen, ga ik succesvol door de controle heen, waar alleen de atleten en de media door mogen gaan. Ook heb ik vandaag mijn burgerkleding aan, bestaande uit een korte broek en een knaloranje T-shirt.
Om 13.30 uur wordt bekend gemaakt op een persconferentie, dat er vandaag definitief niet geroeid wordt en dat alle wedstrijden van vandaag naar morgen verzet worden. Als ik het perscentrum wil verlaten, wordt ook bekend gemaakt, dat zelfs op dinsdagochtend niet geroeid kan worden. Het tijdstip wordt om zijn vroegst 14.30 uur of 15.30 uur.
‘s-Avonds krijg ik mijn eten cadeau, omdat ik voor één van de andere campinggasten van te voren een moutainbike geregeld had. Ik zie tijdens het eten hoe bij het zwemmen Pieter van den Hoogenband door Ian Thorpe verslagen wordt op de 200 m vrije slag.
Om 23.15 uur komt Klaas Vaak mij zand in de ogen strooien.
Dinsdag 17 augustus 2004
Vannacht moest de ordedienst van de camping weer eens optreden tegen een aantal studenten, die geen greintje normbesef hebben voor de rest van de camping. Pas na een tweede waarschuwing gaan de studenten om 03.30 uur mokkend naar hun tent toe of slapen in de buitenlucht.
Bij het ontbijt wordt er over het voorval gesproken. Aangezien er ook mensen zijn, die vanochtend vroeg zijn aangekomen, spreek ik dezelfde groep aan. Ook weer pas na een tweede waarschuwing zijn de studenten stiller.
Mijn kledingpakket maakt andere campinggasten jaloers. Twee van de drie Olympische sweaters zijn binnen twee uur, nadat ik ze gewassen heb, droog door de stevige wind die over de camping blaast. Ook kan ik weer iemand gelukkig maken met een toegangskaart, die ik over had. Uiteindelijk schiet ik qua toegangskaarten slechts 40 euro er bij in, zijnde twee kaarten van 20 euro elk voor twee wedstrijddagen, waarop voorwedstrijden gehouden worden.
Allerlei dreigementen worden naar mijn toe geslingerd. Men biedt aan om het af te kopen voor E 75,00 en geen water in je tent als je vannacht slaapt. De dreigementen gaan het ene oor in en het andere onmiddelijk weer uit.
Aan het einde van de ochtend verlaat ik de camping.
Na mijn gratis lunch, die ik overigens elke dag op de baan heb, is de persconferentie over het vervolg van het roeien. Geen nieuws voor mij, omdat ik alles al weet op het moment dat de persconferentie begint. Dat is het grote voordeel van mijn vrijwilligersbaantje.
Als eerste komt Femke Dekker in de skiff in actie en stelt met een tweede plaats haar positie bij de eerste twaalf het toernooi veilig. Hetzelfde doet Dirk Lippits in zijn race.
De lichte vrouwen dubbel twee, Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk, worden eerste en gaan ook door naar de halve finale en zijn ook zeker van een plaats bij de eerste 12.
De mannen 8 vaart pas morgen (18-08-04, red) zijn race en moet van Frankrijk en Italië winnen of tweede worden om naar de A-finale op zondag te gaan.
Als ik het terrein verlaat, wordt ik gebeld door de GPD voor een interview, dat (als alles goed gaat) op de rustdag, 20 augustus, zal verschijnen in de kranten, die aangesloten zijn bij de GPD voor o.a. het roeien. Ik beloof voor het interview zoveel mogelijk medestanders te vinden voor een uitgebreide reclame voor onze oranjecamping.
Woensdag 18 augustus 2004
Vannacht was het weer eens raak met luidruchtige campinggasten. Gelukkig was men direct stil na de eerste waarschuwing.
Om 05.45 uur rijdt een andere campinggast mee, die zonsopgang bij de baan wil fotograferen. Een kwartier later zet ik hem af bij het strand.
Ook vandaag zit ik grotendeels weer buiten bij de finishlijn en interview een Belg, die het schitterend vindt om in de finale te gaan roeien.
Ook de Keniaanse roeier, die al de hele week media-aandacht heeft, roeit vandaag zijn halve finale.
Vlak voor de lunch wordt mij gevraagd of ik even op de apparatuur van de NOS wil passen, omdat de heren nog willen lunchen.
Bij de persconferentie wordt bekend gemaakt, dat er bij 1 race er sprake is van gelijk eindigen op de derde plaats, die recht geeft op een plaats in de A-finale. Voordat het officeel bekend wordt gemaakt, spreek de directeur van de FISA met zijn hand voor zijn mond als hij mobiel zitten te bellen. Blijkbaar mogen we nog niet weten wat er besloten is.
Na de persconferentie zit de werkdag er al weer op.
Donderdag 19 augustus 2004
Wederom is het vannacht onrustig op de camping. Tot twee keer toe moet ik de studentikoze mannen en 1 vrouw tot de orde reopen. Uiteindelijk is het anderhalf uur voor dat ik opsta stil.
Bij het opstaan gaan de nachtbrakers naar bed toe. Ze proberen wel “in te breken” in mijn tent, maar komen niet verder dan het slotje. In mijn tent liggen namelijk collected items van de Olympische Spelen: mijn Olympische kledingpakket. Omdat de parkeerplaats bij de camping vol staat, lukt het mij met heel veel keren en draaien en vooruit en achteruit rijden om 05.55 uur weg te rijden.
Twintig minuten later zet ik de auto op mijn vertrouwde plek. Tot dat de wedstrijd begint is het heel veel kopieerwerk en nietwerk, waarbij de nietmachine het regelmatig begeeft.
In de eerste race vaart de lichte dames dubbel twee naar een veilige tweede plaats voor een Olympisch diploma, dat alleen de eerste zes krijgen. “Ik heb het veld nog nooit zo dicht bij elkaar gezien”, is de eerste reactie van Kirsten van der Kolk.
De lichte mannen vier zonder varen van een vierde naar een tweede plek, die recht geeft op een plaats in de A-finale. “Het eerste stuk was rommelig”, verklaarde Ivo Snijders na afloop van de wedstrijd.
Femke Dekker roeit ondertussen naar een tiende plaats bij de Olympische Spelen door vierde te worden in de B-finale. Dirk Lippits vaart in de C-finale en strijdt om plaats 13 t/m 18 en wordt uiteindelijk 16e op de Olympische Spelen.
Vlak voor twaalf uur zeg ik iedereen gedag en zie de verslaggever van de GPD mijn visitekaartje uit zijn portemonnee halen om te gaan bellen, dat hij er is. Dat hoeft niet, omdat ik al voor zijn neus sta.
Al pratend lopen we naar de auto, waarna we samen naar de camping rijden. In een half uur is het hele interview al klaar, waarna ik hem weer naar de baan breng. De fotograaf komt twintig minuten later aan en ook hem breng ik heen en weer naar de baan.
Aan het begin van de avond komt er nog een verslaggever van de Telegraaf langs, die veel mensen spreekt. De volgende ochtend zal het in de krant staan.
Vrijdag 20 augustus 2004
Vandaag is een rustdag. Dus “slaap” ik voor mijn doen een beetje uit. Later dan 08.30 uur wordt het uitslapen niet. Vervolgens zit ik twee-en-half uur over koetjes en kalfjes van het roeien te praten. Aansluiting maak ik de twee artikelen, die ik de 24e in moet leveren over de Olympische Spelen. Aan het begin van de avond ga ik met de bus en de taxi terug naar Athene. Ik weet dat een taxirit maximaal 20.00 uur van Athene naar Nea Makri mag kosten. Twee Amerikanen moeten ook naar Nea Makri. De taxichauffeur is witheet als we hem 20 Euries geven. We stappen snel uit. De Amerikanen brengen mij vervolgens naar de camping.
Tegen middernacht moet ik echt naar Klaas Vaak, anders kom ik niet aan slapen toe.
Zaterdag 21 augustus
Om 01.30 uur en 05.00 is het onrustig op de camping. Men is niet gevoelig voor argumenten. “ Het moet kunnen, we zijn met vakantie”. Vandaag zullen er spijkers met koppen geslagen worden voor de nachtrust op de camping.
Al vroeg op de baan moet er veel gekopieerd worden. De eerste wedstrijden zie ik allemaal op TV. Daarna fungeer ik als loopjongen tussen het perscentrum en de perstribune voor het wegbrengen van de kopietjes en kan een paar foto’s schieten.
De meest spannende wedstrijd is tussen de Britten en de Canadezen bij de mannen vier zonder (vier mannen roeien elk maar met 1 riem). Per 500 meter wordt er stuivertje gewisseld voor de koppositie. Uiteindelijk trekken de Britten aan het langste eind en met een eindsprint is het verschil met de Canadezen slechts 8 honderste van een seconde. Het is jarenlange roeiervaring van de Britten die het verschil maken. Twee van de vier roeiers haalden vier jaar geleden in hetzelfde nummer ook de gouden medaille.
Zondag 22 augustus 2004
Vandaag is het de dood of de gladiolen. Ik krijg een fantastisch baantje buiten. Ik mag de perstribune met hand en tand verdedigen op de VIP-tribune. Er varen vier boten in de finale. De lichte dames dubbel twee zijn als eerste aan de beurt. De andere boten starten sneller dan de Nederlandse boot. Daardoor ligt de boot halverwege op een vijfde plaats, maar dan wordt door Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk een eindsprint ingezet en ze finishen als derde. Direct na de finish komen bij Kirsten alle emoties los.
Zoals het sinds de Olympische Spelen van 1996 gebruikelijk is, wordt er, ongeacht de kleur, bij medailles gezwommen door de roeiers. In de gouwigheid tel ik zeker 20 Nederlanders, die aan het zwemmen geslagen zijn. De organisatie was hier niet op voorbereid en hou de studentikoze mensen maximaal een half uur vast nadat ze gearresteerd zijn. Aangezien het rustig is, kan ik daardoor veel foto''''''''''''''''s maken van beide gebeurtenissen.
Bij de lichte mannen vier zonder starten de andere ploegen sneller dan de Nederlanders. Pas op 1500 meter wordt het gaspedaal diep in getrapt en in een TGV-vaart wordt de finishlijn gepasseerd en pas na bestudering van de finishfoto blijkt,dat de Italianen 5 honderste van een seconde sneller zijn dan de Nederlanders.
De vrouwenacht gaat onder aanvoering van Heleen Tanger, die vandaag ook jarig is, op weg naar een bronzen medaille. Ook zijn de andere landen bij de start sneller dan de vrouwen 8."Ik wist na 400m al, dat het goed zou komen", verklaart Ester Workel, de stuurvrouw na de wedstrijd. Het scheelt slechts 0.29 seconde voor een zilveren medaille.
Ondertussen heeft de Griekse organisatie een aantal beveilingsmensen naar de tribunes gestuurd waar Nederlanders zitten. Desondanks slaagen er weer Nederlanders er in te gaan zwemmen en de vrouwenacht te feliciteren. Zelfs de inzet van kikvorsmannen helpen niet om de Nederlanders tegen te houden.
De mannen 8 zetten hun PK''s o.a. maximaal in door twee krachtpatsers, Michiel Bartman en Matthijs Vellenga, op slag en op 7 (de plaats achter de slagman) te zetten. De Amerikanen gaan verschrikkelijk hard van start en moeten bij de finish hun 1e plaats bijna (op een halve bootlengte na) bijna prijs geven aan de Nederlandse roeiers. De ontlading in de Nederlandse boot is groot.
Het publiek is het niet eens met het machtsvertoon van de Grieken en geeft een fluitconcert als er weer Nederlanders, die vanuit het water de Nederlandse heren 8 hebben gefeliciteerd, opgepakt worden.
Ikzelf ben inmiddels van de tribune voor de perstribune gaan staan en kan vele, vele foto''s schieten. De emoties bij sommige roeiers is groot. Vele Nederlandse delegatieleden van het Olympische team zijn vandaag gekomen om de Nederlanders te komen aanmoedigen.
Nadat alles klaar is, iedereen gehuldigd is, heeft de sponsor van de bond een eerste huldigingsbijeenkomst, waarbij de medaillewinnaars voor een eerste keer (maar zeker niet voor een laatste keer) in het zonnetje gezet worden. Ook daar schiet ik een aantal plaatjes. Terwijl iedereen nog nakeuvelt, moet ik opschieten anders kom ik niet meer naar de camping toe. De reden is, dat de vrouwenmarathon langs onze camping komt en daarvoor de weg afgesloten wordt.
Nadat de marathon (we zijn volgens andere Nederlanders in beeld geweest) gepasseerd is, kan ik ''s-avonds meehossen in de huldiging van de roeiers.
Uiteindelijk wijst de klok 03.00 uur aan als ik mijn tent in ga. Gelukkig mag ik morgen veel later naar de baan komen.
Maandag 23 augustus 2004
Het feestje van de roeiers in het HHH was heel erg gezellig. Na het ontbijt, dat pas om 09.00 uur plaatsvond, ben ik naar de baan gereden. Eigenlijk had ik helemaal niet hoeven komen. Alles was al gedaan. Na anderhalf uur dacht ik:" Wat doe ik hier nog?" Tegen het middaguur keer ik terug op de camping. De middag vliegt qua tijd snel voorbij doordat ik mijn foto''s nogmaals bekijk en een selectie maak voor het nationale roeiblad. Mijn twee buurvrouwen koken hetzelfde als ik: tortellini. Meerdere Nederlandse roeiers komen in de loop van de middag hun vriendin of ouders opzoeken.
De tijdelijke camping is nu weer voor de helft leeg. De rumoerige studenten zijn weg en ik verwacht een rustige nacht te hebben. Er komen ook weer Nederlanders overnachten, die ons zelf in Nederland nog op TV gezien hebben.
Tegen half elf wordt het tijd om de tent op te zoeken, want om 06.00 uur is het weer tijd om naar de baan te rijden.
Dinsdag 24 augustus 2004.
Vandaag is wel een korte werkdag geweest, omdat men geklaagd had over mijn outfit. Deels heeft men gelijk, maar leg maar eens aan Griek uit, dat je op camping logeert, dat soms op een Sahara lijkt als de wind over de camping blaast. Het complete Olympische kledingpakket gaat daarom de rest van de ochtend in de wasemmer, die we geconfisqueerd hebben bij het schoonmaakhok. Als ik naar het Internetcafe ga, is alles droog.
Vanavond is de eerste avond van 4 hockey-avonden. Een collega had vantevoren aangegeven gebeld te willen worden als Nederland bij het hockey bij de dames en heren de halve finale zou gaan halen. Bellen heeft geen zin, want pas gisterenavond was bekend dat Nederland twee halve finalisten erbij heeft.
Woensdag 25 augustus 2004
Het is effe lekker twee dagen vrij te zijn. Ik ben wel vroeg weg en zet om 06.15 uur een kano-supporter af bij de Olympische roeilokatie. Bij terugkomst tegen half tien ligt de tijdelijke camping, voor wat er nog staat, nog helemaal op apegapen en pas tegen het middaguur is iedereen eindelijk zijn of haar nest uit. Blijkbaar was het gezellig in het HHH, dat inmiddels een rode kaart gekregen heeft van gemeente Athene voor het veroorzaken van flinke geluidsoverlast. Als straf mag er 1 avond geen live-optreden zijn van een artiest en/of groep.
Tot aan het begin van de middag wandel ik op mijn gemak door Nea Makri. Als ik met boodschappen terugkeer op de camping, wordt ik weer eens de assistent-van de assistent-van de assistent-campingbeheerder en de twee Nederlanders volgen mij als makke lammetjes. Ik neem ze vervolgens, nadat ze hun tent opgezet hebben, mee naar Athene waar ik als gids fungeer voor de weg naar het HHH en het hockeystadion.
We zijn ruim op tijd, zodat ik rustig een broodje kan eten. Het eten en drinken is goedkoop gehouden. Een halve liter water kost slecht E 0,50 en het bier wordt flink gedronken door honderden Nederlanders, die voor de halve finale van het hockey tussen Nederland en Duitsland gekomen zijn. De wedstrijd is nauwelijks vijf minuten oud of het staat al 1-1. De Duitsers scoren het eerst via een strafcorner en twee minuten later wordt 1 Nederlanders door de halve defensie figuurlijk onder de kunstgrasmat geschoffeld. Zonder morren wordt de straf in de vorm van een strafbal geaccepteerd.
Na rust komen de heren op gang en na 52 minuten spelen staat Nederland via twee strafcorners op 3-1. De Duitsers komen nog bijna langs zij als het 3-2 uit een strafcorner wordt. Vakkundig wordt de wedstrijd uitgespeeld en Nederland heeft er weer finalist bij. Na de eerste helft van Australie-Spanje, waarbij Australie Spanje een lesje effectief hockeyen leert, ga ik met twee andere Nederlanders weer terug naar de camping. Mijn weddenschap met 1 Duitser levert mij in ieder geval een biertje op.
Een kwartier voor aanvang van de nieuwe dag zet ik de auto stil op de camping. Binnen een half uur na aankomst lig ik al in dromenland.
Donderdag 26 augustus 2004
Vandaag vertrekken er weer Nederlanders, waardoor de tijdelijke camping weer leger wordt. Bij terugkomst op de camping, als ik foto''''''''s weer op mijn website gezet heb, blijkt dat het teveel aan cola en water naast mijn tent gezet is onder het mom van: hij staat toch nog 1 week op de camping. Ik heb uit het verleden van anderen geleerd, dat je cola en water, dat de hele dag in de zon gestaan heeft, vooral niet moet drinken om een voedselvergiftiging te voorkomen. Als ik mijn lunch verober, wordt ik voor de zoveelste keer het hemd van mijn lijf gevraagd over mijn vrijwilligersbaan. Anderhalf uur later kan ik eindelijk weer eens naar mijn tent, waar ik nog even een uiltje knap voordat ik richting Athene ga rijden.
Tegen 17.00 uur rijd ik eerst langs het goedkoopste tankstation van Nea Makri. Het scheelt per tankbeurt minimaal 6 Eurocent tot 9 Eurocent per liter t.o.v. de concurrenten. Een uur en kwartier later zit ik alweer in het hockeystadion voor de finale van Nederland-Duitsland bij de hockey-dames. De meest fantieke Duitse supporters worden al snel op een vrijwel lege tribune gezet, waar ze voor de rest van de wedstrijd staan te zingen. Alle aanmoedigingen ten spijt is Duitsland wel de terechte Olympisch kampioen na 70 minuten hockeyen. Ik zit vlak op het veld en spot hoe na de wedstrijd Mijntje Donners, de nummer 11 van Nederland< not amused is over de wedstrijd. Kalmeren helpt bijna niet. Onder een daverend applaus nemen de Nederlandse dames de zilveren medaille in ontvangt. Naast mij staan een Nederlander, die gebeld wordt dat hij nu in Nederland op TV is. Als hij op TV is, moet ik ook in beeld zijn.
Tegen middernacht zet ik de auto weer op de camping. Ik buurt nog even bij mijn Duitse vrienden en om 00.30 heeft Klaas Vaak mij alweer gevonden.
Vrijdag 27 augustus 2004
Na twee dagen vrij te zijn geweest, was het vanochtend weer vroeg om op te staan.
De kanofinales zijn de wedstrijden over 1000 meter. Vandaag is mijn taak om weer eens tussen perscentrum en perstribune te lopen om de kopietjes weg te brengen. De tribunes aan de overzijde zijn goed bevolkt. De Hongaren zijn in zeer grote getale aanwezig. Zeker op drie van de eerste vier tribunes is het groen, wit en rood (de kleur van de Hongaarse vlag) gekleurd met heel veel vlaggen.
Om 11.30 uur is het werken alweer voorbij. Op weg naar de auto zie ik een man, die bij elke auto die passeert, zijn duim opsteekt ten teken dat hij aan het liften is. “Moet je een lift hebben? Waar moet je naar toe?” vraag ik hem in het Engels. “Nea Makri” is het antwoord. “Nea Makri. Follow me” is mijn wederantwoord als hij vraagt waar ik naar toe ga. Het blijkt de perschef van een Olympische team te zijn. Ik denk, dat alles gaat zoals gepland wordt, ik de allereerste buitenlander ben, die nu al precies weet waar het WK roeien 2010 gehouden zullen gaan worden. De enige die in deze roet in het eten kan gaan gooien, is de wereldroeibond. Stel, dat het daar gehouden wordt, weet ik nu al dat mijn overnachting geregeld is. Onder heel veel dank zet ik de perschef af bij het hotel, waar hij slaapt.
Na de auto weer op de camping in de schaduw gezet te hebben, ga ik in het Internetcafé nog even mijn websites verversen. Na anderhalf uur wil ik afreken, maar ik hoef slechts 1 uurtje af te rekenen, omdat ik dagelijks kom.
Tegen 17.00 uur ga ik eerst eten en ben van plan om 18.00 uur naar Athene te gaan. Op weg naar de auto krijg ik om 17.30 het tweede avondeten aangeboden. Slechts vijf minuten later dan gepland rij ik weg. De parkeerplaats bij het metrostation in Athene blijkt op een paar plekken helemaal vol te staan. Gelukkig is er nog een plekje vrij, waarbij ik makkelijk weg kan rijden.
Tegen 20.00 uur ben ik in het hockeystadion, waar de hockeyfinale tussen Nederland en Australië gaat. De achterkanten van de stoelen zijn vlijmscherp en mijn linkerachterbeen wordt deels opgereten. Ook nu blijkt weer dat de Grieken in dit geval het ruwe gedeelte klaar hadden, maar nog geen finishing-touch hebben toegepast. De wedstrijd is spannend. Na 70 minuten hockey is het 1-1, waarbij de Aussies naast het doelpunt zeker nog 10 opgelegde kansen kregen om te scoren. 7 daarvan werden om zeep geholpen door de medewerking van de Nederlandse keeper. In de eerste helft van de verlening wordt aan de Aussies een strafcorner toegekend, die achteraf helemaal geen strafcorner blijkt te zijn. De Australische aanvaller, zo blijkt uit de Tv-beelden in het stadion, stapte zelf op de bal en kwam daardoor ten val. Protesteren helpt niet. Uit de daarop volgende strafcorner scoort Australië en wint daarmee de wedstrijd en ook de gouden medaille. Direct na de wedstrijd ga ik weg, omdat de wekker om 05.30 gaat en ik uit ervaring weet dat ik pas tegen middernacht op de camping zal aankomen.
Op de parkeerplaats is om 23.00 uur het met heel veel vooruit en achteruit rijden, draaien en te keren lukt het me om de auto weer heelhuids van de parkeerplaats te rijden, omdat voor mij een Griekse auto super-a-sociaal geparkeerd staat. Die auto stond niet voor mijn auto geparkeerd toen ik mijn auto er neer zette. Ik kan daarom er niets aan doen, dat het alarm van de auto dan ook afgaat als ik op een gegeven moment de bumper van de auto licht moet raken anders kan ik met de auto er niet uit kan.
Een uur later zet ik de auto stil en om 00.45 uur lig ik in dromenland.
Zaterdag 28 augustus 2004
Vannacht was het flink aan waaien. Normaal slaap ik er door heen, maar dit keer niet. Om 02.30 uur trek ik snel kleren aan en eenmaal buiten help ik mijn buren met het opnieuw spannen van de scheerlijnen. Op de vraag van vriendinlief waarom manlief niet in de bewuste tent terug komt, wordt geantwoord:”Honey, this gentleman is helping us to sleep save”. 4 uur later gaat de wekker. Op dat moment waait het nog steeds behoorlijk als we naar de vooruitgang rijden. De slagboom is nog dicht. De vaste nachtwaker moet zelfs nog de stroom aanzetten voor het openen van de slagboom. Op een en of andere manier wil of gaat de slagboom niet electrisch of met handmatig open als de nachtwaker de afstandbediening gebruikt. Hij gebaart in het licht van de koplampen om te draaien en naar de achteruitgang te rijden. Op weg naar er naar toe pik ik de Fransman op, die ik al vaker naar de Olympische roeilocatie gebracht heb. Stapvoets rij ik achter de nachtwaker aan, die de poort open doet en om 06.15 uur zijn we op de baan.
Bij de personeelsingang wordt ik stevig omhelsd door een Griekse vrijwilliger, die nog steeds geweldig vindt, dat ik als Nederlander op het complex werk. Geduldig neem ik alle lof in ontvangst.
Na het vele kopieerwerk wordt ik door mijn baas weer ingezet op de eretribune, waar ook een deel voor pers gereserveerd. Bij het roeitoernooi vond er bij de trap van de eretribune nog een ingangscontrole plaats om te voorkomen dat in het bijzonder atleten, coaches en andere begeleiders gebruik zouden maken van de eretribune. Vandaag vindt, zo merk ik, die controle niet plaats en ik laat iedereen gewoon toe. De reden is, dat de pers ook vandaag nauwelijks gebruik maakt van de gereserveerde plaatsen. Daardoor is het een stuk gezelliger. “No fighting” had mijn baas gezegd toen ik naar de tribune ging. Ondertussen is mij ook een klein beetje uitgelegd over het kanotoernooi op vlak water. Kanoën (K1 of K2) is links en rechts gebruik maken van een peddel. Canadees kanovaren (C1 of C2) is of alleen links of alleen recht peddelen met de kano en op 1 knie in de kanoboot zitten. Vandaag zijn de finales van de sprintwedstrijden over 500 meter.
Ik zie o.a. Brita Fischer, een Duitse kanovaarster, die al sinds 1980 (!) met Olympische Spelen aan het kanotoernooi meedoet, een zilveren medaille winnen. Die zilveren medaille is haar 9e Olympische medaille, waarvan 8 gouden gewonnen tijdens deze en de 6 afgelopen Olympische Spelen.
Om 12.00 uur is zit mijn Olympische deelname er op. Ik zeg iedereen gedag, met wie ik de afgelopen twee weken heb samengewerkt. Alle E-mailadressen worden uitgewisseld.
De tijdelijke camping wordt steeds leger en leger. Eindelijk heb ik ook voor 4½e dag nog een vakantiegevoel. Ik help om 17.00 uur 1 familie de biervoorraad leegdrinken.
T/m dinsdag kan ik nog uitstapjes maken. Woensdag is de dag, dat ik ga vertrekken. Ik moet dan de huurauto inleveren en vervolgens een paar nachtelijke uren op het vliegveld doorbrengen, want het vliegtuig vertrekt volgens het schema om 3.40 uur op 2 september.
Zondag 29 augustus 2004
Vandaag is de laatste dag van de Olympische Spelen. Pas om 9.00 uur verschijnt mijn gezicht pas in de buitenlucht. De ochtend vliegt voorbij. Ik heb gisterenavond voor het eerst in een fotobewerkingsprogramma van twee foto’s 1 foto gemaakt. D.w.z. ik heb een tekst van de ene foto overgezet in de andere foto. De Duitse campinggasten zijn er laaiend enthousiast en willen direct de foto overgezet hebben. Tegen betaling van twee Euries geef ik ze de Cd-rom. De E-mailadressen worden uitgewisseld. Ook willen ze tegen betaling 6 petten in de vorm van een paraplu.
Met een Amerikaan, die een talenknobbel heeft en redelijk goed Duits spreekt en twee andere Nederlanders praat ik over alles en nog wat. Tegen 17.00 uur ga ik eten, omdat de Olympische herenmarathon om 18.30 uur langskomt. Waarom er niemand aan de linkerkant van de weg mag staan, dat afgescheiden is met een ijzeren hek, blijft voor mij een raadsel als de marathonlopers langs rennen. Het is een compacte groep bij elkaar. Het duurt zeker 10 minuten als de laatste loper langs komt. Als de hele karavaan gepasseerd is, maak ik onmiddellijk het afzetlint los en wil het oprollen en meenemen. Aan het andere eind zijn ook al mensen bezig. Gelukkig zien ze dat ik het grootste gedeelte al in handen heb en laten hun deel los. Ik rol het bij de tent op en zal het meenemen als souvenir voor de roeivereniging.
De rest van de marathon zie ik op TV en met veel ongeloof zie ik hoe een man letterlijk de koploper de hekken in duwt. De koploper, een Braziliaan, kan snel zijn wedstrijd vervolgen en wordt, ondanks het afschuwelijke incident, ingehaald en wordt uiteindelijk derde.
Het schiet mij te binnen, dat ik beloofd had nog een biertje zou drinken bij onze Duitse buren, die met een camper op de reguliere camping staan. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben daardoor in klap van mijn biervoorraad af, die ik in de koeling had staan bij de campingbaas.
Ondertussen wordt de sluitingceremonie vertoond op televisie en er wordt veel gedanst en gezongen. Het ziet er allemaal prachtig uit. De Duitsers kijken vreemd op als ik besluit om 23.15 uur naar bed te gaan.
Maandag 30 augustus 2004
Om klokslag 7 uur schiet ik wakker en realiseer me dat het nog te vroeg is. Ik besluit om nog even om te draaien. Van slapen komt weinig meer en ik sta maar op. Vandaag vertrekken ook weer een aantal Nederlanders. Die zijn al druk bezig om alles in te pakken als ik aan het ontbijten ben.
Uit mijn jeugdherinneringen komen de beelden weer naar boven als een caravan gekoppeld moet gaan worden aan de auto. Niet meer dat ouderwetse trek-en duwwerk,maar tegenwoordig bestaat er ook een elektromotor, die de caravan automatisch op zijn plaats zet met een afstandbediening. Vakkundig wordt de caravan gekoppeld aan de auto en ik zwaai de twee Nederlanders uit. Vlak daarna vertrekken ook onze Oosterburen.
Het internetcafé is tussen de middag ook open en ik kan mijn E-mail checken. Ik heb blijkbaar een deadline gemist, maar ik beloof per E-mail dat ik mijn best zal doen om de “schade” vandaag nog te herstellen.
Na het boodschappen doen, waarbij ik een Griek tracht uit te leggen dat ik toch echt geen euries op zak heb maar alleen papieren geld, zie ik hoe de tijdelijke Tv-installatie door de campingbaas weer wordt afgebroken. Of ik wil of niet, ik moet met hem een biertje drinken.
Van een gepland dagje Athene is vandaag niets terecht gekomen. “Morgen is er weer een nieuwe dag”, zo denk ik maar. Met deze woorden sluit ik af, omdat de Spelen voorbij zijn en mijn vakantie er, op twee dagen na, ook op zit. Ik bedank iedereen, die mijn website heeft bezocht en mijn dagboek (dagelijks) heeft gelezen.
De slotwoorden van dit dagboek zijn: “Voor straks welterusten en morgen weer gezond op”